پایان سال تحصیلی ۹۶-۹۷ Reviewed by Momizat on .   خداحافظ ای حجره، مسجد، کلاس. خداحافظ ای کتاب، دفتر، استاد. خداحافظ ای ... . خدا حافظ ای سال تحصیلی ای دوستان یار و دیار. سال تحصیلی 96-97 هم تمام شد. طلب   خداحافظ ای حجره، مسجد، کلاس. خداحافظ ای کتاب، دفتر، استاد. خداحافظ ای ... . خدا حافظ ای سال تحصیلی ای دوستان یار و دیار. سال تحصیلی 96-97 هم تمام شد. طلب Rating: 0
شما اینجا هستید: خانه » دسته‌بندی نشده » پایان سال تحصیلی ۹۶-۹۷

پایان سال تحصیلی ۹۶-۹۷

 

DSCF0665-11

خداحافظ ای حجره، مسجد، کلاس. خداحافظ ای کتاب، دفتر، استاد. خداحافظ ای … . خدا حافظ ای سال تحصیلی ای دوستان یار و دیار.

سال تحصیلی ۹۶-۹۷ هم تمام شد. طلبه­ها بار و بندیلشان را جمع می­کنند و با تمام خستگی یک سال تلاش و زحمت و مطالعه، بارشان را بر دوش خسته خود می­اندازند. آهسته آهسته به سمت در خروجی مدرسه به راه می­افتند.

در این میان چهره­های اخموی مسؤلین مدرسه دینی است. به اخمهایشان نگاه نکن در دل غوغایی است از دوری طلبه­هایی که یک سال پدرانه برای آنها زحمت کشیدند. با آنها خندیدند. گریه کردند و برای آنها عصبانی شدند.

چهره دوستان صمیمی را ببینید. ببینید چگونه جلوی گریه­های خود را گرفته­اند؟ به لبخند کمرنگ روی لبهایشان نگاه نکن؛ این لبخندها با شادی و قهقهه­های نُه ماهه­شان فرق می­کند. غمی روی صورتشان چنگ انداخته و نمی­گذارد گریه کنند. ای کاش می­توانستیم مثل کودکان باشیم. وقتی چیزی را که خیلی دوست دارند را از دست می­دهند راحت گریه می­کنند. بعد به راحتی فراموش می­کنند و به سراغ چیز دیگری می­روند. اما ما گریه نمی­کنیم شاید نمی­خواهیم این غم را فراموش کنیم.

کاش بودید و از نزدیک می­دیدید که چطور طلبه­هایی که تا دیروز فقط هم مدرسه­ای بودند دست­های مهربان و پر محبتشان را برای کمک دریغ می­کنند تا شاید این خداحافظی کمی دیرتر اتفاق بیافتد. با این حال صیمیمانه با نگاه گرمشان دعای خیر بدرقه راه آنها می­کنند.

آسمان نیز غم گرفته است. وزش باد سرد در آخرین روزهای اردی­بهشت، پنهان شدن خورشید، هجوم ابرهای تیره و کبود، همه و همه به این خداحافظی رنگ دیگر می­دهند. همان رنگی که وقت جدایی عشاق تاریخ از معشوقه­شان، آسمان به خود می­گرفت.

اما طلبه غمی دیگر دارد. خوشحال از برگشت به آغوش گرم مادر، دستان پر مهر پدر، تکیه­گاهی برادر، قربان صدقه رفتن­های خواهر. اما اینها حباب است. طلبه در میان دوستان قدیمیش هم دیگر احساس صمیمیت نمی­کند. خودش را وصله آنها نمی­بیند. او بزرگ شده است. او چند پله را یکی کرده و بالاتر رفته است. اصلا جنس زندگیش فرق کرده است.

وقتی سر سفره می­نشیند یاد سفره­های طولانی و پر سر و صدای غذاخوری مدرسه می­افتد. وقتی در اتاق اختصاصیش نشسته یاد حجره­های ساده و پر رفت و آمد مدرسه می­افتد. وقتی در حیاط کوچک خانه با درختان میوه­های تابستانی پا می­گذارد یاد حیاط بزرگ مدرسه با درختان پرتقالش که هیچ وقت رسیده شدنش را ندیده­ایم می­افتد.

طلبه آهی می­کشد که از خداحافظی غمباد کرده است.

خداحافظ هم شاگردی. به امید دیدار دوباره، به امید مهر.

درباره نویسنده

طلبه فاضل

بسم الله الرحمن الرحیم / از اینکه اوقات خود را در این سایت سپری می کنید خوشحالیم. ان شاالله توانسته باشيم آنچه كه ازما انتظار داريد دراختيار شما گذاشته باشيم. همچنین شما می توانید با نظرات خود ما را خوشحال کنید.

تعداد نوشته ها : 245

ارسال یک دیدگاه

© تمامی حقوق این سایت متعلق به مدرسه علمیه فیضیه مازندارن می باشد توسط بیگ تم

بازگشت به بالا